Indojasinee.nl

De ‘Pes Sapo’ is een vis die in El Yaque veel voorkomt hebben wij gisteren geleerd. Voor die tijd hadden wij er nog nooit van gehoord, maar vanaf nu zullen wij dit kleine rotvisje niet snel meer vergeten..

Bij de start van de laatste serie van de wedstrijd voelde Vincent een steek in zijn teen. Toch de race gestart en gefinished -adrenaline is een werelddrug- maar eenmaal over de streep verging Vincent van de pijn. Omstanders hadden snel door dat Vincent gebeten was door een Sapo-vis en vertelden dat de pijn zakt door je voet in een kom met heet water te doen.

Het volgende half uur was vreselijk, Vincents pijn -in zijn hele onderbeen- was enorm en onbeschrijflijk. Hij vertelde nog nooit eerder zo lang zoveel pijn te hebben gevoeld en zat helemaal bleek en klam pijn te lijden op een bankje bij de strandtent.

Iedereen hier in het dorp kent wel iemand die ooit gebeten is door een Sapo-vis en weet dat het enorm veel pijn doet. Zoals Miguel -de eigenaar van ons appartement- vertelde: “I’ve seen grown men cry over this” en “They say it’s worse than giving birth to a child”..

De pillenkoffer van Iris kwam dus toch nog goed van pas en de Ibuprofen, Paracetamol, Loratadine (=anti allergicum) en Oxazepam (=slaappil) leken in eerste instantie te helpen. De pijn werd iets minder. Maar toen gisteravond de pijn weer in alle hevigheid op kwam zetten en een nieuwe drogeersessie van Iris niet meer hielp hebben we besloten om met de taxi naar het ziekenhuis te gaan. Het public hospital had een Spaanse dokter die geen woord Engels sprak maar het was haar al snel duidelijk. “Pes Sapo, mucho dolor!!!” (Sapo- vis veel pijn!!!)

Een spuit met ‘anti-allergica’ -ondanks meerdere pogingen scheen de Spaanse dokter niet te begrijpen dat Iris graag de stofnamen wilde weten- werd in zijn bovenarm gespoten. Een infuus met pijnstiller en verdoving kwam in de andere arm, want de dokter ging de zwarte blaar opensnijden om het gif en de eventueel achtergebleven stekel en eitjes van de vis eruit te drukken. Een recept voor pijnstilling en een antibioticakuur kregen we mee en een half uur later -ja ja, ongekend snel- stonden we weer buiten.

Gelukkig is de pijn op dit moment goed te houden en voelt Vincent zich weer een stuk beter. Maar windsurfen zit er de eerste paar dagen denk ik niet in..

Speciaal voor mijn ex-collega’s uit het Hardenbergse (leuk jullie reacties!) vandaag een ambu uit Medan gefotografeerd. Ook nog even het ziekenhuis (Rumah Sikat) binnengelopen, maar niet verder gekomen dan de wachtkamer.