Vincent voelde zijn fotografenbloed stromen. Hij zal het wel hebben overgenomen van zijn vader en moeder die vroeger beiden professioneel fotografeerden. Vandaar deze kiekjes uit de tuin om ons huisje in de ecolodge.
Na het olifanten avontuur nam de manager van de ecolodge ons mee naar een klein dorpje. Er was markt en daar komen veel mensen op af. Er komen zelden buitenlanders en ook hier waren we de enige twee toeristen. Met ons lange en natuurlijk nog steeds zeer knappe uiterlijk waren wij een bijzondere verschijning voor de locals. Wederom was het niet een attractie die wij bekeken, maar waren wij de attractie. Veel mensen staarden ons aan en wilden iets van ons weten. Vergeleken met de drukke steden vinden wij de mensen hier een stuk vriendelijker.
De lokale lekkernij is vis. Nadat ze gevangen zijn, worden ze gezouten en in de zon gedroogd. Zo schijnen ze enkele maanden goed te blijven. Wel eerst even koken voor de maaltijd.
De meeste Indonesiers verbazen zich erover dat wij niet roken; in Indonesië rookt namelijk iedereen. Door alle tabakplantages is roken hier dan ook een goedkope hobby.
We proberen onze ervaringen zo kort en bondig mogelijk via onze website te vertellen, maar dit avontuur heeft iets meer woorden nodig. We vlogen van Jakarta naar een klein vliegveldje in de provincie Lampung in Zuid Sumatra. Hier ligt ‘Way Kambas National Park’. Van Peter, de oom van Iris, en via de Lonely Planet (onze reisbijbel) vernamen we dat hier veel olifanten leven en dat het zelfs mogelijk is een ritje op een olifant te maken.
Op het vliegveld Raden Intan werden we al snel belaagd door hordes taxi chauffeurs die ons maar al te graag ergens heen wilden brengen. Niemand sprak Engels en daardoor kregen we het gevoel alsof wij de controle een beetje verloren. Gelukkig zagen we een iets te grote moslim vrouw met een enorme pukkel op haar voorhoofd, in een iets te klein hokje met daarboven een bordje ‘informasi’. Zij sprak redelijk Engels en begreep wat wij wilden. Ze nam het voor ons op tegen een leger van taxi chauffeurs, mannetjes in uniform en lokale bewoners. Na veel over en weer geschreeuw en onderhandelen werden we uiteindelijk in een taxi gezet die ons de goede kant op zou brengen. De chauffeur sprak drie woordjes Engels. Het was al donker en de omgeving zag er niet al te veilig uit en toen we voor een aantal minuten zomaar ergens stil stonden voelden we de spanning oplopen. Gelukkig bleek wederom dat het grootste gedeelte van de mensen in Indonesië de beste bedoelingen met ons hebben. Zijn zoon en dochter kwamen op een motor aanrijden. Zijn dochter, haar naam is Tri omdat ze het derde kindje was, bleek Engels te studeren en wilde ons wel vergezellen. De zoon reed en na een rit van bijna twee uur reden we een weggetje op waaraan een hotel zou moeten staan. We kwamen echt terecht in de middle of nowhere, als we dat nog niet waren, en bereidden ons voor op het ergste. Na vier keer vragen reden we ineens langs een bordje ‘Satwa Sumatra Elephant ecolodge‘ en aangezien er in de verte een klein lampje brandde, besloten we het erop te wagen en te vragen naar een slaapplaats. We reden het terrein op en de manager kwam ons al tegemoet. Hij sprak goed Engels en dat stelde ons gerust. Hij had inderdaad nog een slaapplaats. Na het bezichtigen van de kamer begrepen we langzaam dat het niet zomaar een lodge was, maar een klein paradijs vlak naast de jungle.
Warm water, elektriciteit en een ontzettend grote, schone kamer voor Indonesische begrippen. We tuigden de klamboe op en gingen lekker slapen. Wel in alle staat van paraatheid overigens, want de wilde olifanten uit de jungle komen ’s nachts regelmatig in de buurt van de huisjes. Je kon bij de manager aangeven dat je dan gewekt wilde worden om ze te bezichtigen. Dus met onze kledingsetjes naast het bed en de camera voor het grijpen hebben wij de hele nacht doorgeslapen. Vannacht geen wilde olifanten bij ons huisje helaas, al werden we wel allebei wakker van een toeterend geluid maar dat bleek de moskee te zijn voor het zonsopgang-gebed.
De volgende morgen maakte de wekker ons om 6:30 wakker. We ontbeten in de tuin en smulden van verse toast, eigen gemaakte pindakaas, een omelet, appels en mandarijnen. Naast een aantal personeelsleden was het erg rustig en uiteindelijk bleek dat wij de enige twee toeristen waren! Heerlijk, zo’n paradijsje voor jezelf!
Om 8 uur vertrokken we met de Jeep naar de plek in de jungle waar de olifanten wonen. Er leven ongeveer 200 wilde olifanten op deze plek. 61 hiervan zijn getraind voor hulp in de jungle zoals bomen slepen en water brengen bij brand, maar ook voor kunstjes zoals dansen en voetballen. De overige olifanten leven in het wild samen met ongeveer 40 Sumatran tijgers, enorm veel vogels en een paar neushoorns. De tijgers worden zelden gezien en lopen bij de mensen vandaan. De wilde olifanten daarentegen houden enorm van rijst en komen soms de oogst in het dorp opeten.
Toen we het terrein van de olifanten opreden zagen we er al een paar badderen. De getrainde olifanten leven in gevangenschap. Niet in kooien zoals in de dierentuin, maar op een zeer groot terrein met veel voedsel in de weilanden en water in de meren.
We maakten kennis met Peppi, maar natuurlijk noemden wij haar Beppie (net als de moeder van Iris). Ze was 2 jaar oud en nu al zo’n 300 kg. Ze zat met haar poot aan een lange ketting en kon dus redelijk vrij bewegen. Toen ze ons zag kwam ze er gelijk aanlopen en haalde uit met haar slurf om ons te besnuffelen. Met haar slurf pakte ze onze handen vast en probeerde die in haar mond te stoppen. Vincent kwam iets te dicht bij en kreeg een duw van de slurf in zijn buik. Even werden we een beetje bang, maar “ze wil spelen” werd verteld.
Na wat rondkijken werden twee olifanten voorzien van een kussen. Wij klommen op een stellage waarnaast de olifant met hierop een ‘chauffeur’ stil kwam te staan. Zo klommen we gemakkelijk op de rug van de olifant. Het was een beetje onwennig, maar toen we eenmaal liepen was er geen weg meer terug.
Iris zat op de rug van een vrouwtje (erg kleine slagtanden, haast niet te zien) en Vincent zag op de rug van een mannetjes olifant (grote slagtanden waarvan voor de veiligheid de punt was afgezaagd).
De olifant van Iris werd afgeleid door een voorbij wandelende poes en daarom moest zij zich erg goed vasthouden. Soms was de weg in de jungle nauwelijks begaanbaar en om ruimte te maken brak de olifant van Vincent op commando regelmatig een paar takken af en drukte af en toe zelfs kleine bomen naar de vlakte. Ze braken als lucifershoutjes.
We hebben ruim een uur door het water, de jungle en de velden gewandeld en aangezien de olifant at tijdens de trip draaide het lichaam nogal vaak waardoor we ons soms goed vast moesten houden. Ook bij het uitlopen van het meertje tegen de steile oever op maakten we rare bewegingen.
We hebben een enorm bijzondere tocht met de olifant gemaakt. Het bleek dat wij ook hier de enige twee toeristen waren! Na afloop hielp de olifant mee om een paar boomstammen in een auto te leggen en ook ging er een netjes liggen zodat we een mooie foto konden maken.
Op het laatst kwam er nog een enorme olifant met een hele lange uhm, tja ’snuit’. Die blies helaas het verhaaltje uit..
De computers van Corien hebben gisteravond en vanochtend het hele internetverkeer van Jakarta plat gelegd omdat wij nog een paar filmpjes met jullie willen delen. Ook doet de internetverbinding van Starkbucks op dit moment zijn uiterste best om er nog een filmpje door te persen.
Over 3 uurtjes vliegen we weer even terug naar zuid Sumatra om daar hopelijk olifanten en bijzondere vogels te kunnen bewonderen in een natuurpark, maar eerst nog even:
- In Nederland willen mensen bruiner lijken, hier juist andersom en vandaar dat in iedere supermarkt diverse ‘whitening’ producten te koop zijn.
- In de (betere) supermarkt groeit de sla verder en mag je zelf je eigen krop afknippen.
- Een koe zonder hoofd in de Jungle (Iris maakte per ongeluk deze leuke foto)
- Pimp your minibus
Klimmen (of eigenlijk dalen) in de jungle:
Voor een dubbeltje een trosje bananen kopen bij een oud vrouwtje in Tuk Tuk (lake Toba):
Vanuit de jungle terugraften omdat dit leuk is, maar ook omdat het een middag klauteren scheelde 
In de kano op het Toba Meer (nauwelijks geluid i.v.m. de onderwaterbehuizing voor de camera)
We vonden en iets snellere internet verbinding dan normaal en hebben een filmpje kunnen uploaden. Je ziet de plek waar we in de jungle sliepen.
Hier een update vanaf de luchthaven in Medan. We vliegen straks naar Jakarta na de afgelopen 1,5 dag te hebben gerelaxed aan het Toba meer. Het Toba meer is het grootste meer van Azië en wordt door veel Aziaten als vakantiebestemming gebruikt. Vanaf Bukit Lawang zijn we met de bus
en ferry naar het het eilandje Samosir gereisd. We sliepen voor 1 euro per persoon per nacht in een leuk guesthouse in het dorpje Tuk Tuk. ’s Ochtends aten we ons ontbijt in de zon aan de rand van het meer, met een mooi uitzicht.
De mensen in het dorp zijn erg vriendelijk en er heerst een rustige sfeer. Na een middag wandelen zijn we gaan zwemmen in het heldere water. Ook hebben we een Indonesische kano gehuurd waarmee we het meer op zijn gevaren.
Vanaf de voor twee uur gehuurde mountainbikes makten we deze foto. Over een maand ligt de geoogste rijst bij jullie in de C1000.
Bukit Lawang werd in november 2003 getroffen door een overstroming. Het kleine stadje waar veel armoede heerst, is geheel gebouwd langs de grote rivier die uit jungle stroomt. Van de 1200 inwoners zijn er die dag meer dan 400 overleden door al het water, waardoor vele jonge kinderen plotsklaps dak- en ouderloos waren.
Dit verhaal greep de Nederlandse Saskia Landman zo aan dat zij samen met haar man binnen 1 jaar een compleet kindertehuis heeft gebouwd. Dit geeft de kinderen onderdak, maar misschien nog belangrijker: een kans op een goede toekomst. Ze gaan naar school en krijgen Engelse les in het weeshuis. Onze laatste avond in Bukit Lawang hebben we een kijkje genomen in dit kindertehuis en hebben we Saskia ontmoet. We waren erg onder de indruk van deze vrouw die alles in Nederland heeft achtergelaten en verkocht om hier 24 uur per dag klaar te staan voor deze kinderen. Een fantastisch initiatief, dus iedereen die graag een goed doel wil steunen, dit is er één waarvan wij zeker weten dat het geld hard nodig is maar bovenal, goed besteed wordt. www.kindertehuisbukitlawang.nl
Ons lange en natuurlijk zeer knappe Hollandse uiterlijk maakt ons hier nog net geen filmsterren, al voelen we ons af en toe wel zo. De lokale mensen zijn erg vriendelijk en vooral de kinderen doen veel moeite om ons bijvoorbeeld een oerang oetang na te laten doen, te laten zwaaien of een foto met ze te maken.
De afgelopen dagen waren we in Bukit Lawang, een klein plaatsje aan de rand van de jungle in Noord-Sumatra. We zijn twee dagen onder leiding van een gids de jungle in getrokken, dit was een onvergetelijk geweldige ervaring. Het was een inspannende tocht: uren wandelen in tropische temperaturen door dichte begroeiing en veel (steil!) klimmen en dalen. De nacht brachten we door in een open tent met uitzicht op de rivier samen met 6 andere jungle-trekkers. Wij hebben enorm genoten van het regenwoud!
Orang Oetans
Naast alle flora en fauna, riviertjes en watervallen hebben we ook veel apen gezien. Sumatra is één van de drie plaatsen in de wereld waar nog Orang Oetans in het wild leven. Ook hebben we longtail makaki’s en black gibbons gezien. Tijdens ons ontbijt kwam er zelfs een Orang Oetan naar onze campingplaats. Van zo dichtbij dat we hem haast aan konden raken zijn het prachtige, vriendelijke beesten die schrikbarend veel op ons mensen lijken.
Terug raften over de rivier
Bij de terugtocht maakten we gebruik van de kracht van de rivier. Er werden 4 grote banden aan elkaar geknoopt en dat werd het vlot waarmee we terug raften. Dit leek ons een mooi moment om de onderwaterbehuizing van onze camera te testen. Het was een wilde vaart, soms voelde je de stenen uit de rivier onder je kont door schuren en het water was erg koud, maar de prachtige uitzichten op de jungle maakten alles goed.
Speciaal voor mijn ex-collega’s uit het Hardenbergse (leuk jullie reacties!) vandaag een ambu uit Medan gefotografeerd. Ook nog even het ziekenhuis (Rumah Sikat) binnengelopen, maar niet verder gekomen dan de wachtkamer.
Na een overgeslagen nacht (+ 5uur tijdsverschil) kwamen we vanochtend vroeg aan in Medan, de hoofdstad van Sumatra. Het verkeer is hier werkelijk een gekkenhuis! Lopen is onveilig in deze drukte en met slechte of geen voetpaden. Dus gingen we verder per ojek, een motor met zijspan. Dit echter ook met gevaar voor eigen leven zoals in het filmpje te zien is…
Behalve 2 paleizen en ubergrote shoppingmalls valt hier verder weinig te beleven. Ons idee is deze drukke en vieze stad snel te verlaten: morgen gaan we naar Bukit Lawang, voor een tocht door de echte jungle!
PS. Het filmpje van onze ojek-trip door Medan volgt later, de internetverbinding in ons hotel is niet snel genoeg om grote bestanden te uploaden
 |  |  |  |  |  |  |  |
 |  |  |  |  |  |  |  |
 |  |  |  |  |  |  |  |
 |  |  |  |  |  |  |  |
 |  |  |  |  |  |  |  |
 |  | ||||||
| By N2H | |||||||