Afgelopen weekend waren hier in El Yaque windsurfkampioenschappen. Het was gezellig druk op het strand en veel mensen kwamen een kijkje nemen:
Als er even geen wedstrijd was, lag het strand vol met zeilen
In de long distance slalom wedstrijd was ook een toeristenklasse waar Vincent zich voor had ingeschreven. De start van de race was op het strand waarna er 2 kilometer de zee in gesurfd moest worden. Op zee moesten alle deelnemers draaien en weer 2 kilometer terug surfen. Op zich best zwaar, maar het werd nog leuker toen Vincent erachter kwam dat er drie series waren.. En zondag nog eens drie!
Met z’n allen op een rijtje vol spanning wachten op het startsein
Go! Go! Go!
Zo snel mogelijk langs de finish
Aan het eind van deze zes races is Vincent in totaal op een derde plek geëindigd. Alle professionals waren een maatje te groot maar in de toeristenklasse heeft Vincent een mooie bronzen medaille bemachtigd.
In de freestyle wedstrijd zagen we de wereldkampioen aan het werk, hij liet prachtige trucs zien.
We zijn nog steeds in El Yaque op Isla Margarita. De eerste dagen waaide het niet erg hard. Voor de windsurfers onder ons: Je had een 7,5 M2 zeil en minimaal 125 liter board nodig om te planeren. De afgelopen dagen heeft de wind zich van zijn betere kant laten zien en in combinatie met de golven die binnen kwamen rollen waren de omstandigheden redelijk ruig te noemen.
Iris vaart inmiddels op een 145 liter met een 4,7 M2 zeil en is druk aan het oefenen met de trapeze. Dit gaat haar goed af, maar vandaag resulteerde het in een aantal blauwe plekken en schaafwonden na een harde val: “Ik heb weer net zoveel blauwe plekken als vroeger na het voetballen”. Ze heeft al meerdere keren kunnen planeren omdat de golven haar soms op snelheid brengen. Het duurt niet lang meer voordat ze gaat leren om in de voetbanden te staan en echt kan planeren. Daarna hoeft ze alleen nog maar een frontloop te leren zodat ze zich koningin van het windsurfen kan noemen.
Vincent dacht gisteren al even dat hij de koning was. Op een Fanatic Skate 98 liter met een 5,7 North Sails Ice schoot hij in een noodvaart op een steile golf af. De sprong was hoger dan ooit te voren en gelukkig zag Iris het. Het is namelijk altijd lastig om te vertellen hoe stoer en hard je vandaag hebt gesurft. De landing ging echter minder goed.. Toen bleek dat hij zijn been niet had gebroken kwam hij voorzichtig naar de kant om aan dokter Iris te vragen of hij zijn trommelvlies misschien had gescheurd. Gelukkig was er op een beetje pijn na niets aan de hand en dus werd de zee opnieuw getrotseerd. De “mega-jump-720-into-crash” staat helaas niet op de foto, maar zo ziet Vincent eruit tijdens het windsurfen:
Beide merken we wel aan onze spieren dat ze nu beginnen te wennen. Met andere woorden; we hebben al minder spierpijn en we raken eraan gewend. Na een aantal blaren heeft Iris surfhandschoenen gekocht en dat is gelukkig weer prettig windsurfen. Vincent smeert iedere avond zijn handen in met stinkende pure Aloë Vera om bij terugkomst in Nederland in ieder geval nog een toetsenbord te kunnen gebruiken.
Vanmiddag wilden we voor jullie een mooie foto van de wolken maken, maar dat is helaas niet gelukt:
Met ieder een cocktail in de hand maakten we net nog even deze twee foto’s van de zon in de avond.
Het is alweer een tijdje geleden dat we een bericht hebben geplaatst. Maar we maken hier op Isla Margarita nou eenmaal niet zoveel mee als de vorige maanden.. In de zon met 30 graden Celsius op het strand liggen, windsurfen en lekker eten beschrijven een typische dag hier in El Yaque.
Klinkt saai hè, maar wij genieten enorm!
El Yaque is een klein vissersdorpje naast de hoofdstad van Isla Margarita, en één van de beste windsurflocaties ter wereld. Vorig jaar was Vincent hier al om te surfen, maar die tien dagen waren hem toch wat te kort. Vandaar dat we hier nu nog een hele maand verblijven.
We hebben een appartement vlakbij het strand. Zo’n vaste plek (met keuken-, slaap-, woon- en badkamer) is wel heerlijk na twee maanden leven uit je backpack.
In de afgelopen drie dagen zijn we bijna de hele wereld overgevlogen. Zoals we eerder vertelden was het -vreemdgenoeg- een stuk goedkoper om via Amsterdam van Sydney naar Isla Margarita te vliegen. Een overzichtje van onze laatste dagen:
woensdag 4 maart en donderdag 5 maart:
met de bus van Sydney naar het vliegveld in Sydney: 30 min.
met het vliegtuig van Sydney naar Kuala Lumpur: 7 uur 30 min.
met het vliegtuig van Kuala Lumpur naar Amsterdam: 12 uur 30 min.
met de trein van Amsterdam naar Zwolle: 1 uur 30 min.
vrijdag 6 maart:
met de trein van Zwolle naar Frankfurt: 4 uur
met het vliegtuig van Frankfurt naar Barbados: 10 uur
met het vliegtuig van Barbados naar Isla Margarita: 1 uur
Totaal = 37 uur pure reistijd (want we hebben de wachttijden op vliegvelden en stations niet eens meegerekend). Maar ja, je moet er wat voor over hebben hè
Op onderstaand plaatje zie je in groen onze reis vanuit Nederland door Indonesië en Australië. De rode lijnen geven de terugweg weer samen met de reis naar Isla Margarita.
Donderdag hebben we overnacht in een heel luxe hotel “Hotel Kilsdonk” in Zwolle. We hebben ons misselijk gegeten in de patat met frikandellen speciaal en Iris’ moeder is de hele dag bezig geweest om al onze kleren te wassen en droog te krijgen -waarvoor nog onze grote dank-. ’s Avonds was het erg gezellig bijkletsen met onze ouders, want ook de ouders van Vincent waren naar Zwolle gekomen.
De laatste dagen waren dus zowel vermoeiend -uren reizen- als oppeppend -bijkletsen met de family- dus we zijn helemaal klaar voor onze laatste maand!
In navolging van het bericht over de eigenaardigheden van Indonesië hier een stukje over Australië.
Wist je dat..
de zon in Australië feller scheen en warmer brandde dan wij ooit hadden meegemaakt?
we hier wel een week op hebben moeten wachten? De eerste week hebben we heel veel regen gezien maar de laatste twee weken heeft de zon continu geschenen
Australische voetgangerslichten een heel grappig -psjieuww- geluid maken als ze op groen gaan? Net alsof je wordt neergeschoten in een computergame
veel restaurants in Australië ‘BYO’ zijn? Dit staat voor ‘Bring Your Own’: breng je eigen alcoholische drank omdat het restaurant geen drankvergunning heeft. Voor een wijntje bij het eten moest je dus je eigen fles meenemen
ze in Australië een Magnum variant hebben die wij nog niet in Nederland hebben gezien? De Magnum Peppermint is heerlijk! Iris moest haar best doen om zich aan haar voorgenomen limiet van één per dag te houden…
ondanks dat we elke dag uiteten zijn geweest en heel veel ijs hebben gegeten toch allebei afgevallen waren toen we op de weegschaal stonden bij terugkomst uit Australië? Wel een actieve reis geweest dus!
je in Australië het beste al vier dagen van tevoren je overnachting kan regelen?
wij dit niet gewend waren in Indonesië en dus onze eerste dag in Brisbane nergens meer konden slapen totdat iemand van een hostel gelukkig nog een laatste plekje in de stad wist
we een week later -stom!- ook bij ons bezoek aan Surfers Paradise geen slaapplaats hadden geregeld en er niet één hostel meer vrij was. Hierdoor moesten we verplicht in een luxe hotel overnachten
het noorden van Australië boos was op het zuiden? Alle -internationale- media aandacht ging namelijk uit naar de bosbranden terwijl in het noorden ook een grote natuurramp aan de gang was met de overstromingen
tengevolge van deze overstromingen krokodillen door de straten zwommen en er een malaria-uitbraak was terwijl anders malaria-muggen niet voorkomen in Australië?
we in het Melbourne Aquarium de ‘Stinger Shuffle’ geleerd hebben, een manier van lopen door de zee waarbij je niet gestoken kan worden door een rog (stinger)?
we best wel schrokken toen we voor het eerst de prijzen in Australië zagen? Die twee Snickers op het vliegveld waren al duurder dan een overnachting plus diner in Indonesië…
onze goedkoopste hotelkamer (in Hervey Bay) 50 AUD = 25 Euro en de duurste (in Byron Bay) 128 AUD = 64 Euro heeft gekost?
alle backpackers in Australië 18-20 jaar oud zijn en tot 4 uur ’s nachts bier drinken? Wij vielen wat dit betreft een beetje uit de toon, maar kozen toch altijd voor een kamer in een backpackershostel vanwege de prijs (wel een tweepersoonskamer, een 28-persoons ‘dorm’ ging ons wat te ver)
Vincent heel stoer door het grind kon scheuren en slippen met onze huurauto op de Great Ocean Road. Ook gingen we met piepende banden hard door de scherpe bochten van de bergweggetjes
je heel snel vergeet dat je in Australië links moet rijden? Vincent reed bij het wegrijden uit het verhuurcentrum direct al aan rechterkant van de weg en Iris reed na een MacDonalds pitstop ook vrolijk rechts de weg op
internetverbindingen in Australië weer lekker snel waren?
onze Australië-tijd ruim 800 bezoeken op onze internetsite heeft opgeleverd?
we van verschillende mensen hoorden dat Nieuw Zeeland ook heel erg mooi en de moeite van een bezoekje waard is..
De op één na laatste dag in Australië zijn we naar de Blue Mountains geweest. We liepen onder andere 940 trapjes (Iris heeft ze geteld) naar beneden om een mooie waterval te bekijken. Vanaf een ander uitzichtpunt gingen we met de steilste trein ter wereld terug omhoog. Ondanks dat we een beetje gewend zijn geraakt aan mooie natuur, hebben we mooie plaatjes kunnen schieten.
En daarom heten ze de Blue Mountains
Watervallen
De drie rotsen in het midden heten ‘de drie zusjes’
Zaterdagavond zijn we vanuit Melbourne naar Sydney gevlogen. Sydney is onze laatste halte in Australië, want woensdag vliegen we weer verder. Naar Isla Margarita, om de laatste maand van onze reis te relaxen en te windsurfen. Vreemd genoeg is het een stuk goedkoper om over Nederland te vliegen, dus zijn we donderdag een dagje terug in het koude kikkerlandje.
In Sydney zijn we gisteren met de ferry vanuit het centrum naar het Olympisch park gevaren. Natuurlijk vanuit de ferry eerst wat plaatjes geschoten van het Operahouse en de Harbour bridge.
Helaas was het Olympisch atletiekstadion gesloten.
Wel zijn we in het “ aquatic centre” geweest, hieronder zie je het zwembad waar Pieter van den Hoogenband en Inge de Bruin hun gouden plakken wonnen in 2000.
Vandaag -maandag- zijn we naar Bondi Beach geweest, het populairste strand van Australië (er is zelfs een soapserie van). Gisteren waren een aantal stranden van Sydney afgesloten omdat een surfer door een witte haai aangevallen was. Vincent kwam ze vandaag tijdens het golfsurfen niet tegen…
Melbourne is een echte sportstad. Wij hebben ons in Melbourne prima vermaakt, vooral Iris keek haar ogen uit en genoot volop.
In 1956 werden de Olympische Spelen in Melbourne gehouden en wij hebben een kijkje genomen in het Olympisch Stadion waar op dat moment een atletiektraining bezig was.
Vrijdagavond zijn we naar een Australian Football Game geweest in het Telstra Dome, een stadion zo groot als de arena (50.000 bezoekers) maar dan rond van vorm. Het stadion was nog niet eens half gevuld maar de sfeer was nu al indrukwekkend.
We zaten naast een hele aardige footballgekke Australiër die ons de regels van het spel uitlegde. Het was erg spannend aan het eind van de wedstrijd maar gelukkig heeft ‘ons team’ nipt gewonnen.
Melbourne is met de Rod Laver Arena ook gastheer van de Australian Open, één van de vier Grandslam tennistoernooien. Dit toernooi wordt in januari gespeeld dus we waren net wat te laat voor het echte spektakel, maar we hebben toch een mooie rondleiding door het park -met 24 tennisbanen- gehad.
Het tennisveld in de Rod Laver Arena zelf -waar de finale wordt gespeeld- was bedekt en de arena was te donker om te fotograferen, maar op deze foto van het tweede court kan je zien hoe het er ongeveer eruit zag. De Rod Laver Arena is drie keer zo groot (15.500 bezoekers) maar de tennisbaan is precies hetzelfde.
De Wall of Fame, met posters van alle winnaars van de Australian Open.
Donderdag en vrijdag hebben we een auto gehuurd om The Great Ocean Road te rijden. Dit is een weg langs de zuidkust van Australië. De route is ongeveer 300 kilometer lang, maar omdat je niet hard kan rijden en heel vaak stopt om te genieten van de mooie uitzichten maak je die twee dagen makkelijk vol.
De Great Ocean Road heeft zo veel prachtige uitzichten dat je er gewoon aan gewend raakt..
We hebben ook een helikopter vlucht gemaakt. De vlucht alleen was al supertof, maar het was helemaal mooi dat we de Twelve Apostles vanuit de lucht konden zien.
Donderdag was het zonnig en erg warm met 30 graden. Vrijdag werd het nog warmer -38 graden- en was Victoria toch weer in alarmfase wat betreft bosbranden. Op twee plaatsen in the Great Ocean Road werden we dan ook gewaarschuwd (zie filmpje). We mochten onze wandelingen niet te lang maken en bij brand altijd snel naar onze auto terug of naar één van de plaatsen die zij aanwezen op de kaart. Deze mededeling was even schrikken voor ons, maar zoals ze zeiden “it’s better to be safe than sorry” en gelukkig hebben we geen brand gezien.
We zijn een dagje naar Phillip Island geweest, vlak onder Melbourne. Langs de zuidkust van Australie leven kleine pinguïns, ze zijn ongeveer 30cm groot. Bij zonsondergang komen ze met honderden tegelijk uit de zee en lopen over het strand terug naar hun ‘huisjes’ (met vrouw en kinderen) op het land. Deze wandeling noemen Australiërs ‘the Pinguin Parade’ en wij hebben dicht naast deze route gekeken hoe ze voorbij waggelden. Helaas mochten we hier geen foto’s maken.
Eerder op de dag hebben we wel een paar pinguïns gespot bij ‘Nobbies’ het strand op Phillip Island. Ze zaten verstopt onder een houten vlonder.
Onderweg naar Phillip Island hebben we nog wat typisch Australische dieren gevoerd in een faunapark.
Ook hebben we een wijnboerderij bezocht en Australische wijnen geproefd.
